προσευχές στην Μπέλα.

H  τρανς Μπέλα μου έδειχνε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κάτι παπούτσια που ήθελε ν’ αγοράσει. Σαν αυτά της φωτογραφίας. Νομίζω πως τα παπούτσια και άλλα τέτοια χρηστικά αντικείμενα είναι για πολλούς οπτικό ερέθισμα ανάκλησης μνημών. Εκτός απ’ την Μπέλα θυμήθηκα και την τρανς Μορένα. Όποτε την συναντούσα στην πλατεία Μοναστηρακίου φορούσε κάτι τέτοια χρυσά παπούτσια. Ώστε το αντικείμενο είναι μνημονικό ερέθισμα, ανακινεί στον παρατηρητή του ιστορίες απ’ τα παλιά του χρόνια.  Και όπου υπάρχουν παπούτσια, ανοίγονται δρόμοι, γιορτές, απογοητεύσεις, θέληση να είσαι ντίβα, κυριλέ άντρας. Το πιο συνηθισμένο εύρημα στην Καλλιθέα είναι τα παπούτσια, παπούτσια που πάλιωσαν ή ακόμη και πιο καινούργια. Συνήθως όταν βλέπω παπούτσια πεταμένα δεξιά και αριστερά, όχι όπως αυτά της φωτογραφίας, φαντάζομαι γιορτές που χάλασαν απότομα σε πένθη. Και τα παράτησαν όλα εκεί που η γιορτή κεραυνοβολήθηκε απ’ την τραγωδία.