ηλεκτροσοκ.

Το  κόκκινο σαν αίμα στην φωτογραφία πίσω απ’ τη μαύρη καρέκλα μου θύμισε καταδίκη σε θάνατο.  Σε ηλεκτρική καρέκλα υπέθεσα. Αναζήτησα σε κείμενα αν υπάρχει αιμορραγία σ’ αυτές τις εκτελέσεις. Δεν υπάρχει, διάβασα. Αλλά εμένα έτσι πήγε ο νους μου. Κι έστησα αυτή την φωτογραφία. Η εκτέλεση του serial killer  και στον από κάτω καναπέ οι θεατές. Όλη αυτή η ζώνη της πόλης είχε στηθεί σαν ζώνη λυκόφωτος. Κι έχει πολλές τέτοιες στενωπούς η Καλλιθέα.   Φτώχια, ρημαδιακά, περίκλειστοι χώροι με τίποτα αγροίκους για κατοίκους. Φόβος για την φωτογράφιση μην με πάρει χαμπάρι κανένας και άντε να εξηγείς μετά. Επικίνδυνο επάγγελμα η τέχνη. Στην θεοκρατούμενη Ελλάδα να κάνεις τέχνη είναι έγκλημα. Νιώθω καμιά φορά που περπατώ στην πόλη με την φωτογραφική μου μηχανή τόσο διαφοροποιημένος απ’ τους άλλους και τις κανονικότητες τους. Πόση ομοιομορφία, θεέ μου! Πάει να πει βάλτωμα.