ελπίδα.

Η ελπίδα κρατάει όσο μερικά δευτερόλεπτα κοντά  στην αλλαγή του χρόνου. Μια φλόγα που ανάβει για να σβήσει και αυτό που μένει είναι ο καπνός που αναπτύσσεται σαν φράκταλ και ενώνεται με τις υπόλοιπες άνωθεν του ενέργειες.  Ώστε δεν μένει η ελπίδα, αλλά ο απόηχος της ματαίωσής της. Η ελπίδα είναι θνησιγενής. Είναι ζήτημα χρόνου η ματαίωσή της. Θα την ξαναζήσουμε την ελπίδα σ’ ένα χρόνο, και πάλι στην αλλαγή του χρόνου. Μέχρι τότε θα ζούμε στον καπνό της στον επιθανάτιο ρόγχο της. Απ’ την πρωτοχρονιά και μετά νιώθουμε ανήμποροι να επιστρέψουμε απ’ τον επιθανάτιο ρόγχο της στην ζωή της. Το ψυχορράγημα που βιώνεται ως τέτοιο και αέναο είναι χειρότερο απ’ τον θάνατό της. Γιατί αν ξέραμε ότι δεν υπήρχε, ούτε και η λέξη έννοιά της θα έβαζε φλυαρίες στα κείμενά μας. Το ξέρω πως η ελπίδα δεν υπάρχει γιατί αν υπήρχε, θα έπρεπε να φουσκώνει μες στα πνευμόνια μας. Πανανθρώπινο κεκτημένο.