σπιτάκι για πουλιά.

Στην Καλλιθέα σπουργίτια, περιστέρια, αττικοί παπαγάλοι. Όταν τους είχα δει πρώτη φορά πριν δέκα χρόνια περίπου ταίριαζαν με έκπληξη στο γκρίζο της τσιμεντούπολης. Πιο πολύ παρακολουθώ τα περιστέρια και τα χαοτικά σχήματα των  κουτσουλιών τους. Καμιά φορά ψάχνω να βρω σ’ αυτές τις εκκρίσεις τους κάποια μορφή. Ασυνείδητα το κάνω και το αναγνωρίζω τώρα που το γράφω. Η παρειδωλία, αυτό το φαινόμενο που λειτουργεί και με τα σύννεφα, στα οποία ο αιθεροβάμων  βρίσκει ματιές του να αναγνωρίζουν περιγράμματα γνώριμων πραγμάτων,  γίνεται και στις κουτσουλιές των περιστεριών και στις φυσικές αυλακώσεις των κορμών των δέντρων. Φαντάστηκα μικρά σπουργίτια να μπαίνουν και να κουρνιάζουν σ’ αυτό το ξύλινο σπιτάκι της φωτογραφίας. Και απ’ την άλλη, στην φωτογραφία με την πόρτα ψάχνω κι εκεί να αναγνωρίσω μορφές. Κάποτε, όντας ακόμη παιδί είχα βρει τους εφτά νάνους απ’ το γνωστό παραμύθι Η Χιονάτη και οι εφτά Νάνοι σε μια ξύλινη πόρτα του πρώτου πατρικού μου.