γλομποι.

Αυτοί οι γλόμποι ήταν ακίνητοι στον άνεμο. Νεκροί και  γι’ αυτό ακίνητοι.  Νεκροί σ’ αυτόν τον κόσμο αλλά ζωντανοί σ’ έναν άλλο. Και αυτή η μεταθανάτια  ηρεμία  τους ήταν που  ενέπνεε ένα αξιοζήλευτο μεγαλείο. Αυτό που είναι νεκρό για την γη για τον μυστικιστή ανήκει σε αλλοδιαστατικούς αιθέρες. Ο καλλιτέχνης είναι νεκρομάντης. Το αντιληπτό ως νεκρό  είναι για τον ποιητή μια ευκαιρία να ψηλαφήσει το μετά του τέλους. Να το αφουγκραστεί, να το ψαύσει, ανεπαίσθητα να το γευτεί. Ή ας πούμε πως ο ευφάνταστος νους χρειάζεται τον θάνατο για να μπορέσει να τον αυγατίσει με προοπτικές διάβασης του νεκρού σε απόκοσμους χώρους και χρόνους. Ο ποιητής ξεκινάει τα φαντασιοκοπήματα του όταν μια ύπαρξη τελειώνει. Γιατί μόνο τότε μπορεί να  φτιάξει γι’ αυτήν ένα παρελθόν με προδιαγραφές μοίρας κι ένα μέλλον κομμένο και ραμμένο στην  μέθεξη και παρατήρηση στην νεκρανάσταση.