γοργόνα.

Η γυμνή γυναίκα γοργόνα πίσω απ’ την κουρτίνα με το φύλλωμα του δέντρου. Παραμερίζεις ηδονοβλεψίας για να θαυμάσεις  όχι μόνο την γύμνια αλλά και την χάρι. Την  χορευτική κίνηση και το σκέρτσο ως έμφυτα, εγγενή γνωρίσματα του θηλυκού. Βέβαια και μια ωμότητα, που κι αυτή είναι καλοδεχούμενη, στην ανίχνευση των προθέσεων τούτου του πλάσματος. Αλλά το βλέμμα μόνο προσδοκίες για φιλί μπορεί να έχει  ή έστω κλινοπάλη. Ή και στοματικό έρωτα. Καθόλου διείσδυση. Από συγχορευτές στην θάλασσα,   υδάτινοι συνευρισκόμενοι με υποθαλάσσια πεολειχία. Αυτό είναι η έλξη. Ένα λυρικό και συνάμα ωμό ποίημα. Αλλά η ωμότητα μήπως τελικά είναι επιστροφή στο αρχαίο κτήνος;  Στο πολεμοχαρές, το φαλλικό και το μητρικό -εκ της μήτρας- και στο ακόμη πιο άγριο της επιβίωσης; Η ωμότητα δεν ονοματίζεται στα κείμενα.  Είναι ακόμη ο απαγορευμένος καρπός.   Κι ευτυχώς που ακόμη επιβιώνει στις ζωές μας.  Έστω και ανομολόγητη αλλά πανταχού παρούσα.