Αγκαλιά.

Ήταν μια εικόνα μικροσκοπικής κλίμακας και έμοιαζε  με την ομορφιά, σαν το φυτό εκείνο να την έπιασε (την ομορφιά) στην αγκαλιά του. Ακόμη και η σκληρότητα και η άνυδρη σκεβρωμένη καρδιά του φυτού είχε ανάγκη από μια πολύχρωμη παρουσία. Ενώ  ο άνθρωπος κάποιες φορές  με εξαπατά ότι έχει για αλήθειά του  ν’ αποζητά έναν εναγκαλισμό με το φως. Αλλά άλλο φυτό και  η πολυχρωμία της φωτογραφίας και  άλλο ο απογοητευτικός άνθρωπος. Τίποτα δεν τον εξαγνίζει για τα σκότη του. Θυμάμαι την πλατεία Μοναστηρακίου όταν κάποιος  εκκεντρικός, μια τρανς γυναίκα εντυπωσιακή κι απαστράπτουσα φαντασμαγορία,  ή ένας ποικιλόχρωμος παρενδυτικός πλεύριζαν την μολυβόχρωμη πολυκοσμία, θυμάμαι τα γέλια μου απ’ την χαρά της ομορφιάς που αν και δεν είναι ο ανθρώπινος κανόνας,  επιδρά σαν να είναι. Αλλά μόνο για λίγο.  Ψευδαίσθηση. Απ’ την άλλη   αυτό το ελάχιστο πολύχρωμο υλικό πάνω στο φυτό , τα υφάσματα πάνω στα κλαδιά των δέντρων, οι κορδέλες, οι ανταύγειες των cd που κρέμονται απ’ τα μπαλκόνια και οι σακούλες σε όλα τα χρώματα  που αιωρούνται πιασμένες από σημεία στις πολυκατοικίες   είναι ένας  κανόνας της πόλης. Η αληθινή της χαρά.