βοθρολύματα.

Εκεί που αρχίζει η θάλασσα στις πόλεις. Η ρυπαρή , η γεμάτη βοθρολύματα. Που όμως ακόμη και μες στα ούρα απ’ τα απόνερα των πλοίων, τις γόπες από τσιγάρα ταξιδιωτών και τις βενζίνες και τα πετρέλαια και τα πλαστικά είναι πάντα η ανίκητη θάλασσα. Η θάλασσα είναι πάντα το ανθρώπινο δέος. Ακόμη κι αν σ’ αυτήν θαλασσοπνίγονται, ακόμη και αν πετρελαϊκές κηλίδες την μαγαρίζουν, αυτή είναι πάντα ο ύμνος μας και ο καημός μας. Για μένα ένας ύμνος και σ’ αυτή την μυσαρή θάλασσα. Που ενώνεται με ανθρώπινα και των πολιτισμών του απεκκρίματα.  Όλα αυτά τα ανομολόγητα που όμως είναι το πάθος μας για ζωή. Ναρκωτικά, αντικαταθλιπτικά, αίμα, ούρα, σπέρμα, κόπρανα. Η ηχώ της ηδονιστικής ζωής μας. Η ηχώ των ανθρώπινων απολαύσεων. Η θάλασσα των πόλεων γεμάτη υγρά απ’ την ζωτικότητα μας ή απ’ την θέληση μας να πεθάνουμε.