κόκκινη θάλασα.

Κορμός δέντρου που επιπλέει πάνω σε κόκκινη θάλασσα.  Η τέχνη πρώτα δοσμένη απ’ την  πόλη και την φύση κι έπειτα απ’ τους ανθρώπους. Η τέχνη που η Καλλιθέα  τροφοδοτεί στους κατοίκους της δεν πρόκειται ποτέ να βρει ανάλογο στις εικαστικές δημιουργίες  των καλλιτεχνών. Και δεν είναι μόνο παρειδωλία να αντικρίζεις π.χ. στα ανθρώπινα απορρίμματα γλυπτά και ζωγραφικές εικόνες. Ο άνθρωπος  είναι δημιουργός ακόμη και μες στις πιο αντιδημιουργικές συνθήκες της ασφυκτικής καθημερινότητας σε μια πόλη. Πίσω απ’ αυτό το ξύλο πάνω στην κόκκινη λαμαρίνα κρύβεται η άρρητη εμπρόθετη θέληση να αποθέτεις κάτι που δεν χρειάζεσαι πια στο αστικό τοπίο.  Να το αποθέτεις ανεπίγνωστος πως συντελείς τέχνη. Κι έτσι κάπως μια έμπνευση μη συνειδητή αρδεύει τις δημιουργικές ροπές όλων των δημιουργών.