τιρκουάζ.

Μια θάλασσα μέσα μου με τιρκουάζ νερά. Ακαταπόνητη απ’ τις συννεφιές και τις καταιγίδες μου. Λαμπυρίζει σαν αυτόφωτη χωρίς την χρεία του ήλιου. Βρέχει τις βοτσαλωτές πέτρες μου και τις αναδεύει κι αυτές κουρταλούν.  Και είναι όμορφη η θάλασσα μου και τα βότσαλα και οι συννεφιές της .  Γιατί όλοι είμαστε ένα πολύπτυχο διαθέσεων. Απλώς να! Κάποιοι βρισκόμαστε πιο πολύ στις συννεφιές μας, παιδιά σκοτεινά που έχουμε για μάνα μας τον μολυβένιο ουρανό.  Και μας κανακεύει με όνειρα σαν τις αστραπές που τον διασχίζουν και η μουσική μας είναι η εκκωφαντική βροντή του.   Η θάλασσα μέσα μου είναι εκείνο το μέρος της ζωής μου που υπάρχω όταν δεν είμαι δημιουργός. Όταν είμαι εργάτης και πολίτης.