αποχαιρέτα την.

Τα σημάδια μιας χαράς που κάποτε πέρασε σαν θίασος με μουσικές εξαίσιες και φωνές, που λέει και ο ποιητής, και αναρωτιέσαι τί είδους ακριβώς χαρά να ήταν. Για σένα που μόνο πενθείς στην ζωή σου, και που η μόνη σου χαρά είναι και σαν σισύφειο μαρτύριο, να μην την προλαβαίνεις να την ζήσεις ποτέ (την χαρά) και μόνο να την επαληθεύεις απ’ τον λαμπυριστό της διάκοσμο. Αυτή η χρυσόσκονη στην φωτογραφία, ένα αίνιγμα για το είδος της χαράς που κάποιοι βίωσαν εκεί κοντά. Για μένα τα Χριστούγεννα είχαν περάσει ήδη. Δεν νιώθω, δεν ενθουσιάζομαι. Και αντιλαμβάνομαι τώρα -με αναστοχασμό της φωτογράφισης-  ότι το πέρασμά τους είχε ως αποτέλεσμα αυτή την γλυκιά χάραξη του δρόμου με την χρυσόσκονη.  Σφράγισμα πως κι αυτά τα Χριστούγεννα είναι ήδη  βιωμένα από μένα ως ο απόηχος τους, τα ίχνη τους στους δρόμους και μόνο κάτι παιδικά χαχανητά από κάλαντα τόσο μακρινά που κι αυτά επιφωνήματα που λες κι εκπέμφθηκαν μέρες πριν. Νομίζω πως είναι μελαγχολία να μην προλαβαίνεις ποτέ εγκαίρως την χαρά και να την συναντάς μόνο στ’ απομεινάρια της. Κανείς δεν με κάλεσε σε γιορτινό τραπέζι. Αλλά έτσι θέλησα να γίνει. Εξάλλου τα Χριστούγεννα είχαν ήδη λήξει. Και η Πρωτοχρονιά. Αλλά γι’ αυτήν θα γράψιμο άλλο ρέκβιεμ.