Μέδουσα.

Οταν έβγαλα αυτή την φωτογραφία έμεινα ακίνητος απ' την ιδέα πως έχω απέναντι μου μια σύγχρονη μορφή της Μέδουσας. Κοκκάλωσα για μερικά λεπτά απ' την ιεροφάνεια τούτης της καταχθόνιας ύπαρξης. Έβλεπα το κεφάλι της Μέδουσας. Δεν ήταν κουτί με καλώδια. Ήταν ξεκάθαρα η πιο σύγχρονη μοφή της τρομερής γοργόνας. Ένιωσα περιδεής την παρουσία της. Την κοίταξα με βλέμμα λατρείας. Μια απ' τις πιο αρχέγονες γυναίκες δυνάμεις. Και σαν τα ασημένια φίδια της να λαμποκοπούσαν λες και ο ηλεκτρισμός μέσα τους ήταν φωσφορικός. Η Μέδουσα μου ήταν μια δυναμική ύπαρξη, μια τιμωρητική θηλυκότητα, μια δικαϊκή δύναμη. Την κοίταξα όχι μ' έναν θανάσιμο τρόμο. Ο τρόμος μου όποτε την συναντώ σε κλασικές αναβιώσεις της ή και σε πιο μοντέρνες εμφανίσεις της είναι λατρευτικός, κάτι στην δυναμη της με προστατεύει. Σαν υπόσχεση ότι αυτή θα χρησιμοποιηθεί όποτε αδικηθώ και μείνω αβοήθητος. Ο σκοτεινός άνθρωπος μόνο με σκοτεινές θεότητες δένεται με φιλία.