ηλιοτρόπια.

Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν σωροί με κουρέλια κάποιου αστέγου. Δεν έδωσα πολλή σημασία μέχρι που προσεγγίζοντας τον χώρο άστραψαν δυο ψεύτικα πλαστικά ηλιοτρόπια. Υπήρχε και ένα τρίτο σε λανθάνουσα κατάσταση. Ας πούμε εν υπνώσει. Ο εξωτισμός τους για μένα και μ’ εμένα που ζω στην Καλλιθέα είναι αξεπέραστος. Αν τα γύρω σκουπίδια ήταν σκοτάδι, τα ηλιοτρόπια ήταν υπερκαινοφανείς αστέρες. Κάποιος κύριος πέρασε δίπλα και μ’ άφησε να κάνω την δουλειά μου ανενόχλητος. Στο αφήγημα της  ζωής μου ως φωτογράφου με διευκολύνει πολύ ότι παρερμηνεύουν την ιδιότητά μου και  είμαι για τους περαστικούς της πόλης ένας ακόμη περίεργος που ψάχνει στα σκουπίδια. Επιστρέφοντας στο θέμα μου, θα ήθελα να ταυτίσω το  εκλυόμενο κιτρινωπό φως απ’ αυτά τα λουλούδια με την  λάμψη των ματιών της γάτας  στην νύχτα. Την ώρα που αντανακλούν τα φώτα ενός αυτοκινήτου μέσα στους θάμνους  έξω απ’ τον σταθμό ΗΣΑΠ   Καλλιθέας.