καρδούλες.

Σ’ έναν απ’ τους μεγαλύτερους κορμούς δέντρων στην Καλλιθέα κάποιος έχει ζωγραφίσει μια καρδιά. Και αυτός ο κορμός ήταν δίπλα στην Θησέως, καταμεσής του μικρού τσιμεντένιου πεζοδρομίου. Και κουρταλούσε πιο δυνατά απ’ την βουή των βενζινοκίνητων. Ήταν και μ’ ένα εκκωφαντικό κίτρινο ζωγραφισμένη. Έμοιαζε με πανάρχαια χάραξη, σαν τα πρώτα ίχνη τέχνης του Homo Sapiens. Εκείνες τις μέρες διάβαζα έκπληκτός την ανακάλυψη του πιο αρχαίου δείγματος τέχνης. Σ’ ένα νησί της Ινδονησίας και ετών 52.000 έχει ζωγραφιστεί σ’ έναν βράχο ένα αγριογούρουνο που το κυκλώνουν κάτι ανθρωπόμορφα άλλα γουρούνια. Ίσως η θέληση να νικήσουμε τον χρόνο μέσα απ’ τις γραφές, τις μορφές και τα σχέδια της τέχνης να είναι το πιο αρχέγονο πάθος μας. Αυτή η καρδιά που φωτογράφισα και οι κτύποι της έκαναν την δικιά μου να σταματήσει  ευλαβικά αντί «ενός  λεπτού σιγή». Και έχει τόσο πολλές εγχάρακτες και ζωγραφισμένες καρδιές η πόλη που φτάνουν για να εγγυηθούν την μακροημέρευσή της.