Απ' το υποσυνείδητο στο συνειδητό.

Πρόλαβα και έδειξα αυτή την φωτογραφία σ’ ένα φίλο. Του είπα είναι το δίπολο, απ’ τον μύχιο, ανομολόγητο, άρρητο καταχωνιασμένο εαυτό μας, το υποσυνείδητο και απ’ την άλλη την πιο συνειδητή εκδοχή μας. Η λεκάνη είναι το υποσυνείδητο και το κομψό σκρίνιο είναι το εξόφθαλμό μας, μια επιτηδευμένη μορφή της ύπαρξης μας. Αυτή η εικόνα  μέσα στην τυχαιότητά της   ήταν και αμείλικτη. Τα έλεγε φωναχτά ώστε κανείς πια να μην μπορεί να βρει άλλοθι για τις σκοτεινότερες αποχρώσεις της ύπαρξής του. Αρκεί να φανταστείτε έναν άνθρωπο πρότυπο ν’ αφοδεύει και αυτοστιγμεί απομυθοποιείται.  Αυτό είμαστε, μια ταλάντωση απ’ τα κόπρανα στο πνεύμα.