η πόλη ως εικαστικός.

Ξέρω δεκάδες εικαστικούς που τα έργα τους εμπνέονται απ’ τις εικόνες της πόλης. Δεν είναι ειλικρινείς ποτέ με τις επιρροές  τους και ομνύονται για την παρθενογένεση. Η πόλη φτιάχνει μοναδικά πράγματα γιατί υπακούει σ’ ένα απ’ τους ιδρυτικούς νόμους του σουρεαλισμού. Την  χρήση του τυχαίου και του παράλογου  στα έργα του.  Η πόλη δεν σκηνοθετεί συνειδητά, οι κάτοικοί της μένουν ανεπίγνωστοι  για το πάντρεμα που κάνουν σε ετερόκλητα αντικείμενα να συνυπάρχουν.  Η πόλη ως αποθετήριο πραγμάτων, δίνει αυτόματη γραφή και εικονοποιία άφατης ομορφιάς. Υπάρχει ωστόσο ένας νόμος που είναι πιο κανονικός κι από κανόνα: ο  άνθρωπος είναι δημιουργός ακόμη κι όταν καταστρέφει. Δεν υπάρχει ούτε μία κίνηση στον άνθρωπο που να μην εμπρόθετη.