διζωνικό σκότος με μπαλόνια.

Σαν δυο ζώνες σκοτεινές , μία κάτω και μία πάνω, χωρισμένες απ’ αυτά τα μπαλόνια. Τί δουλειά έχουν μερικές νότες χαράς σ’ ένα πένθιμο εμβατήριο; Πως υπάρχουν μπαλόνια σ’ έναν διζωνικό ασφυκτικό χώρο; Η τέχνη έχει δώσει αναπαραστάσεις του ωραίου στις πιο αντίξοες γι’ αυτό (το ωραίο) να υπάρχει συνθήκες. Είναι σαν να χαμογελά  ένα παιδί ενώ  η πόλη του βομβαρδίζεται. Είναι  όπως όταν βλέπεις μέσα απ’ το τσιμέντο να φύονται λουλούδια.    Και είναι και μια προτροπή για τον άνθρωπο, κατά κανόνα σκοτεινή ύπαρξη που σώζεται απ’ τις φωτεινές εκλάμψεις της, να επιδαψιλεύει όπου μπορεί και λίγο θάμβος. Αυτή η  πορεία απ’ την γέννηση ως τον θάνατο χρειάζεται παντού στασίδια για να ξεκουράζεται και να χαμογελά. Είναι στις αποζημιώσεις που δικαιώνεται το κόστος  και η σπατάλη της ζωής.