χούλα χουπ.

Είναι δυο στοιχειωμένα σπίτια. Το ένα δίπλα στο άλλο. Εγκαταλελειμμένα και γεμάτα πνεύματα του κακού. Κάθε επίσκεψή μου σ’ αυτά βρίσκει τις δυσπρόσιτες αυλές τους με άλλες διακοσμήσεις. Συγγρού και Ομήρου γωνία. Την πρώτη φορά μια αφίσα με τα Νούφαρα του Monet , την δεύτερη φορά με μια μασέλα πεταμένη στο χώμα τους, και την τρίτη φορά μ’ αυτό το παράξενο χούλα χουπ. Να βρίσκεις παιχνίδια μέσα σε στοιχειωμένους χώρους είναι ένα πάγωμα παράξενο. Λες και κοκκάλωσε με θάνατο   κάποιο παιδί πριν να συναντηθεί με την εντελέχεια του. Πριν προλάβει να αρχίσει να ονειρεύεται. Ένα παιχνίδι σε εγκαταλελειμμένη περιοχή μοιάζει με φάντασμα που κλαυθμηρίζει με την παιδική του φωνή.  Είναι ένα άρρητο κακό για το οποίο δεν γνωρίζει  κανείς παρά μόνο την βίαιη εκκοπή  της ανήλικης ζωής.  Η παιδική ηλικία είναι η μεγαλύτερη απώλεια  που βιώνει ένας άνθρωπος. Γι’ αυτό και όταν ο ενήλικας αντικρίζει ένα πανέρημο παιχνίδι φλερτάρει με την σκέψη πως ο ιδιοκτήτης του ίσως να είναι ένας νεκρός. Ως κομμένες ζωές φωτογραφίζω και εγώ τούτα τα παιχνίδια της πόλης.