περφορμανς.

Στις περφόρμανς μου στην Οδό  Συγγρού ταιριάζω μπροστά στα μάτια των οδηγών αυτοκινήτων πράγματα μεταξύ τους. Σαν να αίρω την μοναξιά τους, το ίδιο που κάνω και με τους ανθρώπους. Ξέρω τί ακριβώς πονάει στην μοναξιά και προσεύχομαι για την  εξάλειψη του. Όταν γνωρίζεις τί πονάει, μπορείς να το γιατρέψεις. Αλλά η εφαρμογή της θεραπείας δεν πιάνει σ’ εσένα. Μόνο στον άλλο. Τα πράγματα τα βρήκα- την κόλα  χαρτί με τα λουλούδια σφηνωμένη πίσω από ένα  συρτάρι, το σκουλαρίκι με την πεταλούδα σ’ ένα τρίκυκλο κάποιου αθίγγανου που μαζεύει απ’ τα σκουπίδια τιμαλφή.  Και έπρεπε να τα βάλω κάπου μαζί σαν απ’ την αρχή το ετερόκλητο σύνολο τους να  είχε μύχιο πόθο του να βρεθεί ένας  κατάλληλος για όλα χώρος. Έχω δει κάποιους να με κοιτάνε σαν ον αλλόκοτο , κάποιους πιο τραγικούς να με κοιτάνε λες και είμαι τόσο έξω απ’ την ζωή τους όσο και η ομορφιά απ’  αυτήν. Και κάποιοι με βλέπουν με γαλήνια μάτια. Μ’ αφήνουν στην  γλυκιά ησυχία μου.