Αοκιγκαχάρα.

Σαν τοίχος για αυτόχειρες. Λες και κάποια παράδοση τους οδηγεί σ’ αυτόν να τινάζουν τα μυαλά τους και να τον βάφουν με το αίμα τους. Πόσοι αυτόχειρες για τόσο αίμα; Δεκαπέντε , είκοσι, μερικές δεκάδες. Να φανταστεί κανείς ότι χτες έβρεξε και όμως το αίμα τους έμεινε. Γιατί δεν είναι πια επιφανειακό αλλά έχει γίνει σαν βαθύτερο δέρμα τούτου του φρικαλέου θεάματος. Το κόκκινο δεν ήταν ποτέ χρώμα για μένα. Είναι τάση αυτοκτονίας που επιμένει. Που έρχεται και  παρέρχεται αενάως. Καθόμουν απέναντι στον τοίχο και σκεφτόμουν. Ένας κύριος που πέρασε βόλτα με το σκυλάκι του μου είπε, «πρόσεχε μην υποχωρήσει το έδαφος». Αλλά κι αυτό δεν ήταν ικανό να μ’ αποτρέψει απ’ το πείσμα μου να φτιάξω αυτή την οικειότητα με το επινοημένο μου τοπόσημο. Αν η Αόρατη Καλλιθέα έχει τοπόσημα, αυτό είναι σίγουρα ένα απ’ αυτά. Όπως του δάσος  των αυτοκτονιών Αοκιγκαχάρα στην Ιαπωνία. Τουλάχιστον τώρα ξέρετε που να πάτε όταν συντρέχουν οι λόγοι.