ψυχή πεταλούδα.

 Στην αρχαία Ελλάδα ονόμαζαν την πεταλούδα ψυχή. Γιατί η κάμπια που ήταν κάποτε ο ερπυσμός γινόταν έπειτα κι απ’ το στάδιο της χρυσαλίδας το γνωστό πέταγμα του εντόμου. Ώστε ήταν ευκταίο για τον καθηλωμένο στο έδαφος άνθρωπο έπειτα απ’ τον θάνατό του να απελευθερωθεί απ’ το σώμα του και να πετάξει σαν την πεταλούδα. Καμιά φορά όλοι σκεφτόμαστε πως χωρίς να πετάμε δεν έχει νόημα η ζωή. Το πέταγμα είναι η δικαιοσύνη. Η βαρυτική δύναμη είναι δεσμά. Και ακόμη και οι φυσικές επιστήμες θα επαλήθευαν το θεώρημα πως για να αποκατασταθεί η πορεία μες στην φθορά και τις δυσκολίες της θνητότητας θα έπρεπε η ενέργεια απ’ το ψυχοφθόρο της ύπαρξης και της συνθήκης να υπάρχεις να εξισώνεται με μια μεταθανάτια   αλλαγή του ανθρώπου σε μια πιο λεπτεπίλεπτη ενέργεια. Δεν ξέρουμε ποιος είπε εκείνο το μνημειώδες, «αυτό που η κάμπια νομίζει θάνατο, ο  θεός το ονομάζει πεταλούδα». Τα πράγματα δεν είναι μεταφυσικά, πνεύμα δεν σημαίνει κάτι άυλο αλλά κάτι λιγότερο υλικό απ’ το σώμα.  Το πνεύμα είναι φτιαγμένο από μικροσκοπικά σωματίδια που φέρουν στις δομές τους μια δική τους άλλου τύπου συνειδητότητα. Βέβαια έχω δει ανθρώπους πεταλούδες   που κατάφεραν να κερδίσουν την ανεμελιά της συγκεχυμένης πτήσης των λεπιδόπτερων όσο ζούσαν.  Κι είναι εκεί, σ’ αυτούς τους ανθρώπους, που αναιρείται πως το σώμα είναι φυλακή. Το σώμα δεν είναι φυλακή. Το σώμα είναι ευκαιρία.